Voor mij was het minstens 315 dagen per jaar. Wat een bevrijding zeg, ik wil er echt niet meer naar terug. Sterker nog, als ik er alleen al aan denk, word ik al misselijk. Wat een aanslag op lichaam en geest. Door onderstaand artikel werd ik even teruggezogen in de tijd van actief gebruik. Iedere dag dat gevecht met mezelf. Dat ijzersterke lichaam van mij werd tegelijkertijd mijn valkuil. Zo kon ik nog langer doorgaan. Roofbouw op mijn lichaam. In combinatie met sportverslaving en eetstoornis. Zelfvernietiging op topsport niveau. JA, een trendy cocktail van verdoving. Hoe hou je dat in godsnaam jaren vol?

Nou, dat heb ik me ook regelmatig afgevraagd. Ik weet eigenlijk niet hoe ik dat heb gedaan. Ik denk op de ongekende 'wilskracht' van mijn verslaving. Terwijl mijn gezond deel zich een enorme loser voelde dat ik niet van de alcohol kon afblijven. 
Elke dag op nieuw de strijd tussen deze twee delen in mijn hersenpan... Knettergek werd ik er van. Gelukkig heb ik de afgelopen vier jaar de rust terug gevonden tussen deze delen. Alhoewel mijn eetstoornis zich nog bij regelmaat aandient. Nok nok, op het deurtje van het hok waar ik mijn eetstoornis heb gestopt. Mag ik binnenkomen? Nee, dat mag niet, maar de trek van mijn eetstoornis is ongekend hongerig. Een veelvraat, een lintwurm, 1 chocoladereep is nooit genoeg en 1 keertje kotsen ook niet.
Al 4 jaar heb ik geen drang gehad mijn eten er uit te gooien. Maar nu sinds de verhuizing weer wel. Hoe dat komt? Ik ben er van overtuigd dat het met controle te maken heeft. Was het niet mijn eetstoornis die aan het dingdongen is dan was het wel roken of wie weet gokken geworden. 
Door VERANDERING ben ik qua wonen even mijn basis kwijt. Tel daarbij op dat ik door de drukte bijna niet wandel, minder mediteer, veel herinneringen uit het verleden tegenkom. Plus nog tussen de verhuisdozen leef. Dan wordt het wat onoverzichtelijk voor mijn hoofd. Dat botst met mijn herstel, want ik heb tegenwoordig behoefte aan structuur en regelmaat. Het braken is onderdeel van de eetstoornis. Braken geeft controle. Controle lijkt rust te scheppen, maar verdoofd in feite alleen maar de onrust van de realiteit van dat moment. Vandaar dat ik braken als het begin van mijn terugval zie en hier absoluut niet meer naar terug wil. Dus belde ik de afgelopen dagen braaf mijn fellowvrienden en pakte mijn meetings. Uithuilen op de schouder van een goede vriendin helpt ook heel goed. In combinatie met de andere twee, een prima cocktail van troost, hoop en kracht. Herstel, daar sta ik voor, daar ga ik voor! Niet voor 315 dagen per jaar, nee voor de volle bak, 365 dagen in het jaar. Uiteraard vanuit het principe 'Just for Today'...

http://home.bt.com/lifestyle/wellbeing/what-alcohol-really-does-to-your-body-11363933017584#.VB8nUVuSxOQ.facebook

 

 

Reageer reacties (0)
LEES MEER...