de luchtbel

Ja hoor, het is weer zover. Ik zit weer in mijn codependency luchtbel. Of beter gezegd, ik ben er net weer uit. Eigenlijk is het net als met Harry Potter zijn verdwijnseldoek. Als je die over je heen trekt maak je jezelf ook onzichtbaar. Voor mij is dat hetzelfde als de ‘deken van codependency’ over je heentrekken. Jezelf wegcijferen om iets of iemand anders te plezieren.

Ik durf te beweren dat codependency de basis is van mijn verslaving. Niet het gebruik van middelen maar de gedragsverslaving is de grondlegger van mijn verslavingsverleden. Pas daarna heb ik een eetstoornis ontwikkeld. Vervolgens ben ik gevlucht in de tijdloosheid van alcohol en andere drugs.

Anderen pleasen maakt je doodmoe en ongelukkig. Ik gaf mezelf totaal weg, mijn liefde, vriendschap, aandacht, tijd, energie, geld en later ook mijn lichaam. Achteraf gezien haalde ik daar mijn kick uit, met een dubbele werking. Anderen gelukkig maken en daardoor niet met mijn eigen gevoel bezig te zijn. Het zit ook in de aard van het beestje. Karaktertrekje, aard van de familie. Of is het een karakterfout en een familieziekte…. Wanneer is iets positief en wanneer negatief? Het is toch heel positief als je er voor andere mensen kunt zijn? Juist ja, maar niet ten koste van jezelf.

In liefdesrelaties heb ik mijzelf altijd in de codependency rol laten zetten. Het ging gewoon vanzelf. Ten eerste kwam het door mijn partnerkeuze en ten tweede omdat ik zo codependent was als maar zijn kan. De partners waren altijd dominant, bezitterig en jaloers. In het begin van de relatie vond ik al die aandacht prettig en vleiend. Maar die aandacht was niet gezond en sloeg snel om in bezitterigheid. Ik ging daar in mee, en raakte daardoor mezelf geleidelijk kwijt. Voelde me leeg en ongelukkig en dronk dat gevoel weg met alcohol. Niet per glas, nee per fles. Aan het einde van het (liefdes)liedje liet ik de boel escaleren om mijn boeltje te kunnen pakken en weg te gaan. Niet om nou eens rustig bij te komen en aan mezelf te gaan werken. Nee, om me in de sterke armen van de volgende, wederom dominante en bezitterige man te storten.

Dit heeft me een lange lijst van exen opgeleverd. Uiteraard lag het altijd aan hun dat de relatie geen stand hield. Mijn verblijf in de kliniek bracht verandering in die gedachte. Daar werd de basis van mijn bewustwording gelegd betreffende mijn coda gedrag. Nu drie jaar verder krijg ik er eindelijk grip op. Zie de systemen en herken de patronen.

Toch blijf het een lastig verschijnsel en helaas niet een verdwijnsel. Met alcohol maak ik een zichtbare beweging, ik moet eerst die fles pakken om daadwerkelijk die eerste slok nemen. Met codependency merk ik het pas als ik middenin die luchtbel zit, mijn lucht opraakt en letterlijk ga hyperventileren. Gelukkig lukt het me steeds eerder die luchtbel door te prikken. Dus trek op tijd aan de bel en je krijgt weer lucht!

 

Reageer reacties (0)
LEES MEER...