Vrijdagavond ga ik altijd naar mijn vaste home meeting.Na mijn werk sjees ik naar huis, dochterlief gedag zeggen en door naar de meet. Roby is er aan gewend en wenst me altijd veel plezier om me 1,5 uur later weer met een ‘Hoi, ben je er al weer’ te begroeten.
Als ik bij de meeting arriveer word ik  altijd verwelkomt door een ‘greeter’ en staan er medefellows te roken, over en weer word er wat gelachen, geknuffeld of de dag doorgesproken. Ik voel me welkom. Meestal kom ik gehaast binnen, obstinaat, moe of gewoon klaar met de dag (ik ga vaak ‘s avonds) . Tijdens het voorlezen van de kaarten word ik meestal al wat rustiger. De stappen en tradities glijden voorbij, mijn gedachten dwalen weg en soms blijf ik met mijn hoofd erbij.

In ‘t Gooi zijn wij gezegend met een grote groep fellows in herstel. Ik vind dat werkelijk waar een zegening, het werkt voor mij als een warm bad. Ik laat me onderdompelen in de aanwezigheid van de anderen, ontspan en laad weer op. Natuurlijk zit ik me ook wel eens vreselijk te ergeren, heb geen zin om te sharen en vind iedereen irritant. Heb dan totaal geen behoefte om me nederig op te stellen (naar mijn mening hoeven vrouwen dat juist niet), of heb zin om iemand een paar stompen te verkopen. Wat ik dan van het programma heb geleerd is dat al die pipo’s die me zo irriteren mijn spiegel zouden zijn. Nou, dat dacht ik even niet, ik mag ook gewoon iemand niet aardig vinden.  Wellicht werkt dat dan toch zo met dat gespiegel want ik vind mezelf ook weleens onaardig. Gelukkig heb ik ook gehoord van Perceptie = Projectie, dus ik denk er gerust wel over na hoor als ik er wat uitknal.

Vooral het sharen werkt als een gezonde fruitsmoothie, ik raak er weer verkwikt van en denk ,ha lekker ,dat hebben we weer gehad. Het is ongelooflijk hoe verhelderend delen werkt. Dat je kunt spuien over voor- en tegenspoed in je herstel. De shares van anderen doen ook hun werk, ze komen binnen en onbewust pak ik er uit wat ik op dat moment nodig heb.  We delen ervaring, kracht en hoop. lief en leed in ons leven en vieren dat we in herstel zijn.

Met een meewarige blik vraagt een normie weleens aan me waarom ik nog naar ‘die meetings ‘ga of   ‘wat erg zeg, daar zit je je hele leven aan vast ’. Meestal antwoord ik: jij gaat toch ook naar de sportschool of naar de kerk omdat je dat nodig hebt , en vertel dan dat de meetings onderdeel van mijn leven zijn geworden. Dat ze onderhoud zijn voor mijn herstel, helend voor mijn ziel werken en mijn hoofd -met eeuwig doorgaande gedachten- weer in ruststand brengt. Meetings zijn voor mij een krachtige hulpbron en vormen samen met de meditatie, yogalessen en kickbokstraining een totaalpakket  om met mezelf en de rest van de mensheid te kunnen leven J.

Het is voor mij een plek om mezelf te mogen zijn, Follow the fellow!

Reageer reacties (0)
LEES MEER...