Dat verslaving een familieziekte is weten we al een tijdje. 
Niet alleen de verslaafde zelf maar het hele (familie) systeem om hem/haar heen wordt meegezogen in de gekte van de ziekte. Voor de familie is net zo goed herstel nodig. Diepgewortelde patronen in het systeem van herkomst of bij de partner dienen doorbroken te worden. Om zodoende de destructieve cirkel te verbreken. Noem het co-dependency, afhankelijkheidsgedrag, willen zorgen voor de ander, redden, geheimen willen bewaren, geef het maar een naam. De afgelopen jaren heb ik ervaren dat het mogelijk is, ook voor familie, partners, kids om weer een menswaardig leven te kunnen leiden. Het is onderdeel van mijn missie om mensen daar in te begeleiden. Om ze zelf vanuit hun innerlijke kracht weer de ervaring te laten beleven dat je voor jezelf mag gaan staan.

Hoe frustrerend is het dan dat dit me niet lukt met bepaalde relaties in mijn eigen kringetje. Let god let go zeggen we dan... Jaja, daar ken ik er nog een paar van. Soms wil ik gewoon iemand wel door elkaar rammelen om wakker te worden. Ga eens voor jezelf staan, wake up, je bent het waard, laat niet met je sollen, uiteraard zeg ik dit ook bij tijd en wijlen tegen mezelf. Of iemand anders zegt dat tegen me, als ze durven ;). Daar ben ik nog blij mee ook. Ik heb ook de wijsheid niet in pacht hoor, en gelukkig maar. Want daar word ik af en toe ook helemaal wars van, van dat slappe goeroe-achtige geleuter op fb en om me heen. Al die opgeblazen ego's die uit onzekerheid maar om zich heen lopen te blaten. Niet alleen irritant, ook nog levensbedreigend voor de kwetsbaren onder ons. We kunnen mensen helpen vanuit onze eigen ervaring, kracht en hoop. Niet met allerlei grootheidswaanzinachtig gedrag. U merkt het, ik ben geïrriteerd, ik ben boos. En onder boosheid zit verdriet. Dat heb ik namelijk ook, en oja, ik voel me ook nog machteloos. Omdat iemand die me dierbaarder is dan wie of wat dan ook in de wereld, verdriet heeft. En daarom vecht ik als een leeuwin, ik ga het aan, anders gaan we er zelf aan. Met een snufje let god, let go. Ik sta voor mezelf, voor wie ik ben, met verslaving en alles er op en er aan. Hier ben ik, what you see is what you get. En oja, ik ben niet perfect, dus ik denk ook wel eens fuck it!

 

Reageer reacties (1)

anneke pool(10. november 2015)

ha dat gevoel heb ik nu ook ik heb 3 maanden in een afkickkliniek gezeten en ben dus herstellende mijn omgeving steunt me gelukkig, maar volgens mij begrijpen ze er niets van ik heb trouwens mijn familie gevonden bij vincere iedereen begrijpt elkaar geen oordeel geen vooroordeel ik mis mijn familie van vincere maar ik kon ze niet mee naar huis nemen ik heb nog heel veel nazorg upps en downs en heel veel schuldgevoel ik heb jaren lang gegokt en heel veel schuld opgelopen bijna uit huis gezet en mijn partner bijna zijn garage bedrijf kwijt geraakt en bang ben ik dus ook voor alcohol want mijn remmen zijn blijkbaar kapot ik slik refusal dan heb ik een stok achter de deur en anti depressiva om een beetje rust in mijn hoofd te krijgen ik wens jou heel veel sterkte toe met je ziekte want het is een klote ziekte ik sta trouwens ook in het laatste blad lef met de oudere groep van vincere gr. van anneke

LEES MEER...