Vlinders in mijn buik

Vlinders in mijn buik, niet van verliefdheid maar van dankbaarheid. Ze fladderen alsof ze ADHD hebben door mijn lichaam. Een heerlijk en intens gevoel, de endorfine golft door mij heen. Ik zou bijna denken dat ik verliefd ben, maar nee, ik ben overspoeld door dankbaarheid.

Vanavond liep ik de meeting binnen en daar zat mijn engel uit het verleden. Ik herkende hem niet meteen, ik was te druk met de demonen in mijn hoofd te temmen. Hij lachte naar me, ik voelde herkenning en lachte terug. Mijn gedachten maakten volle toeren, is dat hem nou echt? Dat kan niet, tot hij begon te sharen; door zijn stem ging ik meteen drie jaar terug in de tijd..  Door mijn toenmalige NLP coach was ik gevraagd aan een interventie mee te werken om een vriend de kliniek in te krijgen. Daar ontmoette ik mijn engel, toen net een jaar in herstel.

Hij heeft me nog geholpen om in te breken in het huis van die vriend, Door met zijn rug tegen de muur te gaan staan kon hij mij een voetje geven zodat ik door het raampje naar binnen kon klimmen. Een avontuur, de buurvrouw kwam zelfs nog polshoogte nemen. Uiteindelijk hebben we onze gezamenlijke vriend gevonden en hem naar een kliniek gebracht voor een intake/opname. Tijdens die intake wilde ik zeggen: laat mij hier alsjeblieft blijven, zien jullie dan niet dat ik op ben? Maar ik was er nog niet… ik moest eerst nog verder afdrijven van mezelf dan ik al was.

Dat gebeurde die zomer op Terschelling. Mijn dochter was er getuige van, net zoals de jaren voorafgaande mijn rock-bottom. Zij heeft mij zien afdrijven, als een stuk drijfhout op zee. Machteloos toekijkend vanaf het strand. Gelukkig gooide iemand een reddingsboei naar mij toe en greep ik die met beide handen beet. Uitgeput, onderkoeld en totaal de weg kwijt om mij in totale overgave de veilige haven in te slepen. Waar reddende handen mij op de wal tilden om me bij te brengen en op adem te laten komen. Mijn dochter was al in veilige handen die haar de maanden daarna liefdevol zouden dragen.

Toen ik de kliniek in ging was ik een schaduw van mijzelf. Angst overschaduwde mijn leven, verlamde mij tot op het bot. Ik dronk en dronk, totdat ik verdronk en uiteindelijk vanaf de bodem van mijn eigen bestaan omhoog werd getrokken. Eerst brokkelden ze me af om me daarna weer op te laten staan, werkend aan de opbouw van mijn bestaan. Na een paar maanden mocht ik naar huis, terug naar mijn dochter, mijn anker, mijn lifeline. Samen gingen we in herstel, en groeide ik in mijn moeder zijn en zij in het kind zijn.

Mijn vriend kwam niet uit die stroom van gekte en koos voor de dood. Tijdens zijn afscheidsdienst zat ik naast mijn engel, ik was net in herstel. Nog zo wankel en bibberend op mijn benen.

Nu drie jaar later, zit mijn engel naast me op een terrasje. Hij aan de dubbele espresso en ik aan de thee, trots te zijn op ons wonderen van herstel. Een alles overweldigend gevoel van dankbaarheid fladdert door mij heen, verliefd op het leven, laat die vlinders maar even!

Reageer reacties (0)
LEES MEER...