Dat wat is kan ik niet veranderen

Mindfulness en meditatie leren mij het moment van het NU te accepteren. Ik sta mijzelf hiermee toe om volledig bewust te worden van wat er in mijn leven speelt. Zowel moeilijkheden als mooie momenten. Indien de situatie te moeilijk wordt, moet ik mij helpen herinneren om door te ademen. Maar wat een opdracht. Ik ben onderweg naar mijn volwassen zoon. Mijn meest dierbare ziel hier op aarde die ik maar sporadisch zie. Hij houdt mij namelijk op afstand. Als ik dan eindelijk weer eens ‘mag’ komen dan zie ik hem het liefst gelukkig. Het tegenovergestelde is echter waar, hij is diep ongelukkig door zijn verslaving. Ik ben dankbaar dat hij nog werk heeft. Het is wel eens anders geweest.

Een van de redenen dat ik zeven jaar geleden de kliniek in ben gegaan, was omdat het zeer slecht ging met mijn zoon. Mijn drugsgebruik bracht de illusie met zich mee dat ik dácht dat ik mijn verantwoording als moeder droeg. Niets minder was waar. Wat ik mijn ouders jaren lang heb verweten, deed ik op een verwrongen manier zelf. Ik heb mijn zoon emotioneel verwaarloosd.

De opname in de kliniek opent mijn ogen en laat mij ook zien dat een verslaafde in herstel niet kan samenleven met een actieve verslaafde. Mijn zoon vindt het wel best. Hij is mijn gezeur meer dan zat. Hij vertrekt. Nog geen zes maanden later is hij werkeloos en tegelijkertijd wordt zijn antikraak woning opgezegd. Het ziet er naar uit dat hij op straat komt te staan. 'Mam, mag ik bij jou komen wonen?', is dan ook zijn vraag. Vraag me niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar mijn antwoord was nee. Zowel hij als ik zouden in herhaling vallen en onze ongezonde dans zou dan opnieuw beginnen. Wilde ik hem helpen, moest ‘tough love’ worden ingezet. Hij kon dus niet terug naar huis, maar wat dan wel? Er waren drie opties. Onder de brug, aanmelden bij het Leger des Heils of zich zelf laten inchecken in een verslavingskliniek. Hij koos voor het laatste. Nadien is hij in een safehouse gaan wonen. Het safehouse eist het volgen van het 12 stappen programma. Het programma vindt hij niks. Een sponsor is ook vervelend, die suggereert dingen die hij niet wil doen. Hij gaat wel naar meetings omdat hij anders uit het safehouse geknikkerd wordt en dat wil hij voorkomen. Nu, zoveel therapieën en jaren later is hij niet veel verder gekomen. Hij heeft traumatherapie ondergaan, maar omdat hij de grondregel van de therapeut niet wil opvolgen is deze er mee gestopt. De grondregel luidt geen alcohol drinken gedurende de gehele therapie tijdsduur. 'Stom gedoe. Het enige wat ik nog heb in dit leven is na een week hard werken in het weekend de kroeg in duiken. Een biertje of wat heeft toch niets te maken met de pijn van mijn verleden? En ze willen ook nog dat ik niet game. Ja, nog ff!' En zo, sleept hij zich vermoeid, depressief en gedesillusioneerd door het leven. Een ieder krijgt de schuld. Maatschappij, godsdienst, politiek en niet te vergeten zijn moeder. Dat mens dat hij wel lief heeft maar ook haat. Zij heeft namelijk zijn leven vergald door haar gebruik en de daarmee gepaarde waanzin. Daar kan en ga ik hem geen ongelijk in geven. Maar het doet mij vreselijk zeer om mijn zoon in zulke staat elke keer te ontmoeten.

Bij aankomst omarm ik hem eerst met alle liefde die ik in mij heb. Altijd krijg ik een warme omhelzing terug. We houden elkaar luttele seconden langer vast dan een ‘normale’ omhelzing. Vervolgens mag ik, zoals gewoonlijk, constateren dat zijn huis vervuild is. Automatisch loop ik zijn kleine keukentje in om maar meteen met de weken opgestapelde afwas te beginnen. Toch ben ik enorm blij om hem te zien maar tegelijkertijd ook zo machteloos. Ik voel mijn tranen branden. Ik adem maar weer eens diep door… Dat wat is kan ik niet veranderen.

Reageer reacties (0)
LEES MEER...