Een WAAR genoegen

In mijn vorige blog beschrijf ik hoe een bizarre mondelinge toetsing is verlopen. Het eindresultaat was dat gaven en talenten mij werden toegeschreven, maar dat ik niet werd opgenomen in de vakvereniging van Geestelijke Verzorgers zonder zending. Ik was niet reflecterend genoeg.

Mijn wenkbrauwen gaan omhoog. Als ik iets dankzij het twaalf stappen plan geleerd heb, zelfs tot tranen toe, is het wel om naar beste kunnen eerlijk te zijn, te reflecteren op eigen gedrag, de consequenties van mijn gedrag zowel op mijzelf als op anderen onder ogen te zien en daar waar nodig om een eventuele misstap recht te zetten.

Natuurlijk heb ik na de afwijzing twijfels over mijzelf gehad. Wat heb ik verkeerd gezegd? Had ik anders moeten reageren? Hoe dan? Ik besluit mijn favoriete spirituele leermeesters te raadplegen. Het antwoord dat ik krijg is dat ik niet ben afgewezen op wie ik ben. Er is namelijk niets mis met mij. Deze club is niet goed voor mij, terwijl ik wel goed voor hen zou zijn geweest. Maar als zij niet goed voor mij zijn, ben ik alsnog niet goed voor hen. Het draait allemaal om perspectief. En ik heb het zowaar begrepen. Mijn vibratie, mijn persoonlijkheid, resoneert niet met die van hen. De afwijzing (of liever gezegd zegen) luidt een proces in van leren loslaten.  

Een van de dingen die ik loslaat, is mijn verlangen om gezien, gehoord en serieus genomen te worden in de wereld van geloof, kerk en Geestelijk Verzorging. Mijn illusie liet mij geloven dat het een felbegeerde status op zou leveren en daarmee zou mijn eigenwaarde groeien. Het bekleden van een maatschappelijk positie zegt helemaal niets over iemands waarde in deze wereld. Ieders bijdrage, hoe klein of groot ook, aan een beter leefklimaat, is van waarde. Een van mijn bijdragen is dat ik heb geleerd om naar beste kunnen oprecht te zijn. Maar ook bereidwillig om mijzelf te veranderen, mocht ik mijzelf en anderen in de weg zitten. Deze spirituele principes die ik inzet, helpen mij om beter te kunnen functioneren in deze wereld. In dat proces van bereidwilligheid om te veranderen word ik een beter mens, in ieder geval beter dan dat ik gisteren was. Bidden (reflecteren) verandert niet de wereld. Bidden verandert de mens en de mens verandert de wereld. Aldus wijze de woorden van Albert Einstein.

Met deze stap neem ik ook afscheid van de illusie dat ik mijn spirituele kennis, inzichten en ervaringen alleen kan delen als ik onderdeel ben van een door de maatschappij goedgekeurde club. Ik heb nooit in een keurslijf gepast dus deze gaat ook niet passen. Ik verwelkom de vrijheid die dit inzicht mij oplevert.

Mijn spirituele groei vraagt van mij om nog meer los te laten. De tijd is aangebroken om de maandelijks gastblog voor Lef magazine vaarwel te zeggen. Meer dan anderhalf jaar heb ik gastblogs aangeleverd. Die oefening heeft van mij discipline, zelfreflectie en moed gevraagd. Moed om mijzelf kwetsbaar op te stellen. Discipline om elke maand volhardend en op tijd blogs in te leveren en zelfreflectie spreekt voor zich zelf. Maar het meest belangrijke is dat ik het met veel plezier heb gedaan. Ik heb geen idee of mijn gestuntel lezers heeft aangetrokken. Natuurlijk hoop ik, mochten er lezers zijn geweest, dat ik ze heb mogen raken.

Ik ben het forum van Lef magazine dan ook dankbaar voor de ervaring die het mij heeft geschonken. Dankzij deze ervaring weet ik dat ik schrijven leuk vind.

De reden dat ik ermee stop is dat ik niet meer aan de voorwaarden kan voldoen. De voorwaarde is dat het onderwerp over verslaving en herstel gaat. Om trouw te zijn aan mijn eigen onderneming, die ik de handelsnaam ‘GA.Doen’ heb gegeven, is het van belang dat mijn schrijven verder gaat reiken dan alleen dit onderwerp.

Met de wetenschap dat ‘als er een deur dicht gaat, gaan andere weer open’ groet ik diegene die mijn blogs hebben gelezen. Moge het aangenaam voor je zijn geweest, misschien een verrijking.

Het was mij in ieder geval een WAAR genoegen.

Gabriëlle

 

Reageer reacties (0)
LEES MEER...