Kiekeboe

Ik heb iets op te biechten. Er is nog steeds een achterdeurtje voor een eventuele terugval. Toen ik begon aan het stappenwerk van het Minnesota programma heb ik mijzelf voorgehouden dat als ik de laatste stap zou hebben afgerond, ik weer gecontroleerd zou kunnen gebruiken. Want dan heb ik aan iedereen, inclusief mijzelf, bewezen dat ik hard aan mijzelf gewerkt heb. Mijn illusie laat mij weten dat ik dan genezen ben van al mijn verslavingen met daarbij behorend ziek gedrag.

Vanwege deze achterdeur doe ik heel langzaam over mijn stappen. Ik weet namelijk donders goed dat gebruiken voor mij geen optie is. De ziekte verslaving zit namelijk in iedere cel van mijn DNA, inclusief in mijn denk- en gedragspatronen. Onderhoud plegen aan mijn herstel is dan ook een vereiste wil ik de weg blijven bewandelen die ik ingeslagen ben. De weg van vrijheid en levensvreugde. Vandaag de dag werk ik aan stap tien. De stap die mij confronteert met mijn dagelijkse doen en laten. Het vraagt om mijzelf van een afstand te observeren en dit te delen met mijn sponsor. Ik schrik mij rot!

Mijn eetverslaving doet net of die er niet is. Op momenten van pijn, onvrede of angst prop ik van alles in mijn mond. Als ik te ver ben gegaan moet er zelfs een keuze gemaakt worden. De keuze is half comateus op de bank gaan liggen of overgeven. Mijn partner mag natuurlijk van niets weten, dus alles in het geniep. Dit gedrag vertoon ik al van jongs af aan. Mijn eetverslaving is mijn eerste verslaving. Ik was zes of zeven jaar oud toen deze verslaving mijn grootste vriendin werd om de emotionele druk te weerstaan. Na vele jaren dwangmatigheid ben ik mijn eetverslaving maar gaan accepteren want vechten er tegen bracht mij nog verder van huis. ‘Als je vreet, vreet dan met veel plezier’ is toentertijd dan ook mijn motto geworden.

Waar ik van geschrokken ben is dat ik vooral na een overgeefsessie, mijzelf weet te overtuigen dat het niet is gebeurd. Het is de normaalste zaak van de wereld. Doen we ff en daarna klaar. Ik ontken het gedrag glashard. Zo ook de gevoelens en emoties die het overeten hebben veroorzaakt. Waar ik geen rekening mee heb gehouden zijn de doortastende vragen van stap tien. Ik benoem er een paar: ‘Heb ik vandaag iets gedaan wat ik liever niet had willen doen? Ben ik eerlijk tegenover mijzelf? Zijn er nog dingen of gedrag die ik nog niet verteld heb aan mijn sponsor? Wat houd ik achter? Heb ik laatst nog verslavend gedrag vertoond?’

De vragen dwingen mij oprecht naar mijn gedrag te kijken.

Zonder enige gegronde reden ga ik opeens boodschappen doen om vervolgens met tassen vol chips, taart, snoep, cola en broodjes thuis te komen. Alvorens ik thuiskom is de helft al verorberd. Vervolgens bemerk ik dat ik geïrriteerd ben naar mijn partner. Gewoon omdat ik niet ongestoord mij te goed kan doen aan mijn aangekochte eetwaar. Hij zit me in de weg om vrij en vrolijk mijzelf vol te proppen. Het liefst kijk ik tegelijkertijd onbenullige YouTube filmpjes tot diep in de nacht. Isolatie verwelkomt mij.

De afspraak ooit gemaakt met mijn sponsor is dat ik haar bel alvorens een vreetbui zich aandient. Doe ik niet!

De verslaving in mij schreeuwt: “Gaat haar geen reet aan. Zij is mijn sponsor voor drugs niet voor eten.” Mijn verslaving stelt zelfs voor om het programma in zijn geheel te verlaten. Tenslotte ben ik al zo ver gekomen, ben ik al zo veel inzichten rijker. Eenmaal de eerste hap van zoetigheid in mijn mond neemt een ‘fuck-it’ attitude bezit van mij en mijn dwangmatigheid roept ‘kiekeboe’.

 Een afspraak met mijn sponsor om stap tien met bovenvernoemde vragen door te nemen staat in de planning. Met weerzin en een diepe zucht komt het hoge woord eruit. Mijn eerlijkheid overwint het van mijn ziekte. Eenmaal gedeeld zorgt het voor opluchting.

Mijn eetverslaving heeft mijn behoefte naar geborgenheid en veiligheid op zeer jonge leeftijd weten te sussen. Zij vulde mijn leegte maar het maakte me ook ziek. Ik ontwikkelde boulimia. Ik wilde de obsessie en dwangmatigheid een halt toe roepen maar niets hielp. Mijn favoriete drug kwam als geroepen.

Van dag een dat mijn eetverslaving is ontstaan tot vandaag zijn er vijftig jaar verstreken. Ooit toen heeft het een bepaald nut gehad. Een overlevingstechniek. Vandaag zit zij mijn gelukkige leven met mijn partner in de weg. Mijn zogenaamde grote vriendin is geen vriendin meer. Wil ik vrij en met vreugde mijn leven voortzetten zal ik vragen zoals ‘heb ik nog verslavend gedrag vandaag vertoond’ mogen blijven stellen. Verandering begint met eerlijkheid. Ik ben namelijk zo ziek als mijn geheimen.

Het is mijn beurt om ‘kiekeboe’ te roepen!!

 

 

Reageer reacties (1)

Alexandra(19. juni 2020)

Moedig stuk, Gabrielle, respect voor je genadeloze openheid. 

Keuzes moeten maken, beslissingen moeten nemen en daar trek van krijgen. En of ik die herken. In de onbenulligste dingen sta ik besluiteloos te wikken en te wegen. Bij veel dingen maakt het echt niet uit, links of rechts. Rationeel wéét ik dat heus. En toch dat konijn-kijkt-in-koplamp. 

Ik wil leren alleen te beslissen vanuit de rust. Angst is een slechte raadgever. Waarom laat ik dat gevoel me toch zo vaak overspoelen zonder in de gaten te hebben wanneer het intreedt? Als ik het dan uiteindelijk opmerk, zit ik tegenwoordig vaak snel in de irritatie. Dan was ik me niet bewust van de aanloop in oplopend ongemak ernaartoe. 

Ach ja, blijven leren maar en mild glimlachen om gepruts. OK, zó dus niet. Volgende keer nieuwe poging. Knieën afkloppen en dapper voorwaarts, niet beschaamd maar met hernieuwde moed. Zonder angst geen moed. 

 

LEES MEER...