Leven met het stigma van verslaving, ook in herstel

Yup. Ik was er bij. Die geweldige zinderende ‘Dag van Herstel’ in september. Audrey Beckers, arts en ontslagen vanwege haar verslaving, spreekt over het onderwerp stigma, het vooroordeel en zelfs discriminatie dat kleeft aan deze ziekte. Het raakt mij! Ook ik heb daar mijn ervaringen mee. Vandaar het volgende dat ik met jullie deel.

Ik werk als buurtpastor. Mijn privételefoon rinkelt. Mocht ik op mijn werk gebeld worden dan kijk ik altijd even wie het is maar neem niet op. Maar de beller, een fella uit het programma, belt weer… en weer. Het feit dat ze mij blijft bellen verontrust mij. Blijkbaar is er iets belangrijks aan de hand. Ik neem dan ook op. 'Gabriëlle, ga even naar een plek waar je niet gestoord wordt, het is nogal schokkend wat ik je moet vertellen.' Ik loop van mijn kantoor naar de kerkruimte en sluit de deur.

Ze gaat verder: 'X is toch jouw sponsee?'
'Niet meer, die heeft maanden geleden besloten dat ze het zonder ons programma aan kan. Waarom vraag je dat?' 
'Nou, het treurige nieuws is dat ze niet meer onder ons is. Zij is terug gevallen en heeft zichzelf van het leven beroofd.'

Dan is het even helemaal stil in mij. Ik voel een intens verdriet opkomen. Na nog van alles uitgewisseld te hebben, loop ik snotterend terug het kantoor binnen. Ik was mijn collega, met wie ik een verschillend inzicht heb over werkwijzen, helemaal vergeten. Die zit in het kantoor en ziet mijn betraande gezicht. Hij vraagt: 'Ach Gabriëlle toch, wat is er gebeurd dat je zo van slag bent?' Ik vergeet onze moeizame werkverhouding en in een onbewaakt moment zeg ik: 'Een lotgenoot van mij heeft zich van het leven beroofd. Zij is teruggevallen in haar verslaving. Ik ken haar al jaren en nu is zij niet meer.'

Mijn collega kijkt mij fronsend aan: 'Wat zeg je nou? Lotgenoot? Verslaving? Waar heb jij het over?' En toen kon ik mijzelf wel voor mijn kop slaan. Och mijn hemel, wat heb ik gedaan? Kan ik mijn woorden nog terug nemen? Mijn hersenen overwegen allerlei uitvluchten, want welke prijs moet ik betalen als ik eerlijk ga vertellen wat mijn verleden is? Deze collega is mij nou niet bepaald gunstig gezind. Sterker nog, deze collega zoekt al een tijdje naar een stok om de hond mee te slaan. Mijn weerstand tegen schuld en schaamte, dat kleeft aan het stigma om een verslaafde in herstel te zijn, neemt de overhand. Vrijheid is de sleutel naar geluk. Vrijheid is durven te zijn wie ik ben, terwijl ik het oordeel van de ander naast mij neerleg.  

Tranen wegvegend laat ik in het kort mijn collega weten waar ik vandaan kom, de gevolgen van de ziekte verslaving en de kracht die ik vind in het zelfhulpprogramma. Hij is niet onder de indruk. Verre van dat. Hij kijkt mij strak aan. 'Wat moet ik met jouw verhaal? Ik heb helemaal geen behoefte om jouw geheim te dragen. Die verantwoording wil ik niet nemen.'
'Geheim?', kraam ik er verbaasd uit. Even ben ik uit het veld geslagen. De stilte die volgt helpt mij om snel mijn houding en gedachten te ordenen.
'Ik heb geen geheimen dus als jij dit bezwaarlijke informatie vindt, zal ik er persoonlijk voor zorgen dat ik deze zal delen met het bestuur zodat jij je niet bezwaard hoeft te voelen.'

Maanden later word ik op zeer dubieuze gronden ontslagen. Mijn werkwijze, zoeken naar overeenkomsten, krachten bundelen en spirituele principes navolgen zorgden ervoor dat steeds meer mensen frequent de kerk kwamen bezoeken. Getallen liegen niet. Er ontstonden zelfs (zelfhulp)groepen. Maar mijn werkwijze conformeerde niet met de visie van de kerk, aldus het bestuur...

Reageer reacties (0)
LEES MEER...