Levenslot van een peulenschil

In het jaar 2014, ik ben net 2 jaar clean, schilder ik mijn verlangen naar een gelukkige toekomst en schrijf bijbehorende tekst.

 

GEGEVEN MAAR VERSLUIERDE TOEKOMST

 

 De verbeelding
van mijn toekomst
warmt zich
aan de ontluikende stralen
van een opkomende zon

 Ik verlang naar wat er komen gaat.

 De essentie van de stralende dagvorstin
inviteert
te lopen
over water

 Ondanks de storm die raast
en de wind die waait
voel ik mij gedreven
door de uitnodiging:

mijn naderende doch versluierde toekomst.

Een gegeven!

De daarop volgende maanden zijn gevuld met vele veranderingen en onzekerheden. Ik krijg te horen dat ik binnen een maand mijn antikraak woning moet verlaten. Een hond die mij door mijn ergste tijd, na mijn opname in de af kick kliniek, op de been heeft gehouden mag niet mee naar een nieuwe antikraak woning. Mijn maatje, mijn vriend, mijn toeverlaat ga ik echt niet opgeven. Het gevolg is dat ik op straat sta. Vrienden van de NA ondersteunen mij en nemen mij in huis. Mijn dank is groot! Vanwege geen vast inkomen (ik leef van het restant van een erfenis) kan ik mij niet inschrijven bij woningbouwcorporaties. Geen woning, geen adres. Geen adres, geen mogelijkheid om sociale dienst aan te vragen. Ik zit tussen wal en schip. De stress en mijn rookverslaving zorgen er voor dat ik met hartritme stoornissen op een NA meeting in elkaar zak. Een ambulance vervoert mij naar het ziekenhuis. Het duurt vier maanden voor dat ik weer een woning kan betrekken. Wat heb ik in die tijd mijn Hogere Macht vervloekt. Zijn dit de zogenaamde cadeautjes waar mijn fellows het over hebben als ze dit delen in de lotgenoten groepen? Zij hebben wel weer een woning of een herstellende relatie na een herstelperiode terwijl ik met lege handen sta. Geen inkomen, geen woning, slechte gezondheid! Ik kon toen nog niet de omvang van het cadeau van mijn fellows inzien. Zelfmedelijden stond in de weg.

Nu staat het jaar 2020 voor de deur. Wederom een jaar vol met veranderingen en onzekerheden. Weer ga ik verhuizen, deze keer om samen te gaan wonen. Mijn financiële zelfstandigheid staat ook weer op de tocht.

Het levensgrote verschil met toen en nu is, dat ik dankzij het door werken van het twaalf stappen programma, compleet vertrouwen heb in mijn Hogere Macht. Deze blijkt iets geheel anders voor mij in petto te hebben dan dat ik zelf verzonnen had om mij financieel staande te houden. Zelf wenste ik een betaalde baan bij een werkgever. Lekker rustig en geen gedoe. Goed betaald en dankbaar werk, liefst als Geestelijk Verzorger. Terwijl ik uitgenodigd word voor verschillende sollicitatiegesprekken loop ik tegen mijn eigen geweten aan. Een ‘gatsamme’ gevoel komt er over mij heen. Meestal is dit het teken dat het tijd wordt om mijn hart te onderzoeken. Deze laat weten, mocht ik ooit nog voor mijzelf willen beginnen, dat dit het moment is. ‘Och jee, wat nu en hoe dan?’ is de vraag die volgt. Ik hoor de stem van mijn Hogere Macht zeggen: ‘Gebruik de talenten die jouw gegeven zijn’. Ik maak een lijstje. Het zijn er veel.

De toekomst lacht mij toe en is niet meer versluierd. Ik weet wat mij te doen staat!

Het enige wat mij nog in de weg staat is mijn angst.

Peulenschilletje toch?

Reageer reacties (0)
LEES MEER...