Niets is voor niets!

Mijn moeder is oud, 93 jaar en dementerend. Haar moment van de grote Oversteek naar het Hiernamaals komt steeds dichter bij. Moeder is niet bang voor de dood. Ze heeft zelfs te kennen gegeven dat, mocht Jezus haar halen, zij er klaar voor is. Haar vurig, dagelijks gebed is dat zij haar vijf kinderen nog wil zien en spreken. Liefst alle vijf tegelijk.

De kloof die geslagen is tussen mijn broers en zussen is diep. Waarschijnlijk niet te overbruggen. Moeder heeft een grote rol gespeeld in deze onenigheid. Mijn broers en zussen zijn het over veel dingen niet eens maar waar we het wel over eens zijn is dat moeder ‘godsdienstverslaafd’ is. De ziekte verslaving heeft vernietigende symptomen en gevolgen. Zo weet zij te manipuleren, verbuigt ze de werkelijkheid en wijst ze ieder van haar kinderen af als deze niet doen wat zij wil. Als ze betrapt wordt op onwaarheden, ontkent zij deze stellig. In haar beleving doet zij nooit iets verkeerds, het ligt altijd aan de ander. Obsessief is zij in bidden, bijbel lezen, kerkgang, boete doen om vervolgens in een staat van verrukking uit te kramen: Jezus leeft! Het isolement waar zij zich in begeeft ervaart zij als een weldaad. Meer tijd om alleen te zijn met haar Here Jezus, haar ‘drug of choice’.

Haar geloofsbeleving heeft de toon gezet hoe wij als broers en zussen in het leven zijn gaan staan. Wantrouwen naar elkaar, oordeel, schuld bij de ander neerleggen, zelfs valse aantijgingen vliegen door de lucht. In deze onderlinge strijd, die ontaard is in een jarenlange welles-nietes rechtszaak, zijn geen winnaars, alleen verliezers.

Vorige week is mijn oudste broer, na jarenlange afwezigheid, weer eens langs geweest bij zijn moeder. Moeder geheel in verrukking. Na zijn bezoek was mijn moeder door haar dementie niet in staat details te delen. Zij weet alleen nog hoe fijn ze het heeft gevonden om hem weer te zien en dat hij wilde dat zij een handtekening zette. ‘In een boekje of zo.’ Mijn oudste zus die dagelijks voor mijn moeder zorgt en waar ik een goede band mee heb, vraagt mij om asjeblieft op de achtergrond aanwezig te zijn, als mijn oudste broer wederom een afspraak met zijn moeder maakt. Mijn zus en ik denken onmiddellijk het ergste. Hij wil ons onterven door zijn moeder een of ander papiertje te laten tekenen, tenslotte ging de rechtszaak over de nalatenschap van mijn vader daar ook over. De griezel, de smeerlap, de valse @#$%$#@.

Zus is op de dag van zijn tweede bezoek aanwezig. Hij laat weten dat hij mij niet vertrouwt. Hij verdenkt mij ervan dat ik hem uit de erfenis heb laten schrappen. Zijn overtuiging over mij is onwrikbaar. Ik ben die gemene, huichelachtige, oneerlijke %$#@##$@.

Nou bestaat er geen toeval. Situaties, mensen en dingen vallen soms ‘toevallig’ samen. Alles heeft zo zijn reden en niets is voor niets, aldus de spirituele wetten. Laat ik nou net deze week door mijn sponsor aangemoedigd worden om stap vier (het onder ogen zien van mijn verleden) nogmaals op mijn twee broers toe te passen. De reden dat mijn sponsor mij aanmoedigt is omdat ik vast ben gelopen bij stap negen. De stap die mij vraagt mijn aandeel van oude conflicten in te zien en eigen gemaakte fouten recht te zetten. Ik lees stap negen er nog eens op na. Het laat weten dat het mij zal helpen bij het verwerken van mijn schuldgevoel en de ander met hun woede. Mijn gekrenkte trots draait deze stelling onmiddellijk om. Het is duidelijk, ik ben er nog lang niet klaar voor.

Stap negen biedt ook hoop. Zo laat het weten dat elke positieve actie van mijn kant onverwachte mogelijkheden teweeg zal brengen met veel spirituele groei als resultaat. Mijn verlangen naar spirituele groei is groot en doorslaggevend. Maar hoe? Ik zou het echt niet weten. Wordt vervolgd!

Reageer reacties (0)
LEES MEER...