Terugval

Terugvallen. Gek woord. Je valt terug? Voorovervallen, achterovervallen, opzijvallen, naar benedenvallen, maar terugvallen? Synoniemen bestaan er niet voor terugvallen. Van het trefwoord val wel: onder andere achteruitgang, verslechtering, wederinstorting. Allemaal niet best en dat is het ook niet.
Terugvallen is vervelend, lastig en moeilijk te verteren als je er mee te maken hebt.
Je moet weer opnieuw beginnen; eerst fysiek afkicken, en dan weer de weg die je al met moeite hebt afgelegd opnieuw bewandelen, of kruipen, jezelf eroverheen sleuren.
Allemaal gedoe en zo ontzettend zonde van al de energie die het je heeft gekost om de situatie te bereiken voorafgaand aan je terugval. Toch vraag ik mij af of een terugval atijd erg is. Uiteraard heb ik het over terugvallen in grenzeloos drankgebruik.

Je kunt het ook anders bekijken. Een terugval kan een functie hebben. Het kan een onderdeel zijn van een plan. Ik heb hier al eerder iets over gezegd in de blog 'hoe moeilijk is het?’
Ik heb nooit tegen mijzelf gezegd dat ik nooit meer mag of zal drinken. Ik kijk wel uit, want zo zitten wij niet in elkaar. Het leven is te onvoorspelbaar om uit te kunnen gaan van dogma’s.
Kan een terugval nuttig zijn?
Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik zou stoppen met drinken en dat heb ik gedaan. Ik heb niet met mijzelf afgesproken dat ik nóóit meer zou drinken. Dus moest het er een keer van komen. Het was ook een test, om te kijken of ik echt van de drank af was.
Tijdens een week vakantie in Portugal besluit ik mee te doen met mijn vrienden die op bezoek waren.
We gaan lunchen in een van mijn favoriete restaurants. Een klein restaurant in een bergdorp. De eigenaar bedient en zijn vrouw kookt. Ik kom er nu al 12 jaar. Het eten is voortreffelijk. Het is mooi weer en we kunnen buiten zitten. Dan is het moment daar dat de Vinho Verde op tafel komt. De zenuwen gieren dooor mijn lijf want ik heb besloten mee te doen. Met een overdreven breed armgebaar en een blik die het midden houdt tussen schuld en triomf schenk ik de glazen vol met de heerlijke licht mousserende wijn die ijskoud wordt gedronken. Mijn slokdarm herkent het gevoel en prikt aangenaam. Mijn maag begint te knorren. Mijn lichaam herkent direct de alcohol. Ik voel een scheut van blijdschap in m’n hoofd. Het is een heerlijk gevoel. We eten en drinken. Na het eten toch maar een portje. Want wat is het leven in Portugal waard zonder port? Met de port onsnapt het beest. Ik ga all the way! Een dag of vier duurde het bacchanaal, dat ik in mijn boek uitvoerig beschrijf.
Dit is duidelijk een terugval. Ik beschrijf hoe ik mij voel na vier dagen veel drinken en ook, dat ik daarna direct weer ben gestopt.
Twee dingen zijn mij heel duidelijk geworden. Ten eerste, dat ik altijd verslaafd blijf, want de drank grijpt me, beheerst me en is mijn absolute vijand. Twee of drie glazen en ik ben de pineut. Niet te stoppen, verloren.
Ten tweede, dat ik met het doorstaan van deze korte week ook precies heb kunnen begrijpen waarom ik met drinken ben gestopt. Drinken is voor mij niet meer te doen.
Het sloopt me, maakt me fysiek kapot. Decorumverlies, onverschilligheid, niet meer helder kunnen denken. Factoren die mij volledig onderuit halen. Voor mij is deze enigszins kromme missie geslaagd.
Ik weet weer helemaal waarom ik ben gestopt. Het is duidelijk genoeg geweest. Voor mij hoeft het niet meer, dat is wat deze terugval mij zo helder als glas heeft laten zien.

 

Reageer reacties (0)
LEES MEER...