Tobben

Dan word ik weer overvallen door een onbestemd gevoel. Het is iets van een dreiging, onrust, somberte. Vaak gaat het samen met het consumeren van zoetigheid. Een gebakje hier, een gevulde koek daar. Last van een zoete vreetzucht. Onmiddellijk groeit mijn lijf op plekken waar ik het niet wil. Is hier sprake van een verkapte ontevredenheid die ik wegvreet?
Het verbaast mij niet, want het is af en toe nog steeds flink tobben en worstelen zonder alcohol. Niet vanwege het gemis van de drank, of de trek. Nee zeker niet, het is vanwege het doorstaan van allerlei ongemakkelijke momenten en periodes die nu eenmaal beter te verteren zijn met een drankje erbij.
Ik heb het al eerder genoemd in een van de blogs en ook in mijn boek. Het lastigste van het stoppen met drinken was en is kennelijk nog steeds het na-ijl-effect.
Je kunt je niet meer verstoppen; even of vaak je gevoel uitschakelen. Nee, alles komt gewoon keihard binnen en ik verwacht dat dit nooit meer anders zal worden.
Het gevaar is ook dat je de ene verslaving inruilt voor de andere: drinken versus snaaien.
Gelukkig herken ik het direct en weet ik dat ik mijn gedrag moet corrigeren. Pak de onvrede bij de ballen, schrijf op wat er in je opkomt. Na drie keer hetzelfde opgeschreven te hebben in een tijdsbestek van een dag of tien, weet je vanzelf wat er aan de hand is en kan je ingrijpen.
Ik kan het in ieder geval niet laten sloffen en moet alert blijven in periodes waar dingen wringen. Praten, schrijven, lopen en met mijzelf afspreken dat ik het gebak laat staan. Het zal nooit anders worden en dat heet nou tobben.

 

Reageer reacties (1)

Hans Rijneveld(08. februari 2017)

Lees mijn laatste blog eens en misschien kunnen we dan eens bekijken of we iets samen kunnen doen. Wie weet

LEES MEER...