Vrienden

Natuurlijk ben ik blij met mijn vrienden. Ik kan niet zonder hen. Onlangs was ik samen met Isa op vakantie in Cambodja.

We zijn op bezoek bij Rein, een goede vriend die een groot deel van zijn leven in Cambodja heeft gewerkt voor allerlei organisaties. Rein is een matig drinker en weet op tijd te stoppen. Tijdens ons bezoek is het druk in zijn huis. Vrienden en kennissen van hem komen en gaan.

Na de onafhankelijkheid van Cambodja zijn het Franse stokbrood en de wijn gebleven. We zitten op een immens terras, een paar meter boven de rivier. De oranjerode bal zakt snel achter de horizon. De lucht kleurt rood en daarboven is het groenblauw. De suikerpalmen aan de overkant van de rivier tekenen zich haarscherp af tegen de lucht. Vissersboten varen met enorme herrie van de uitlaat richting zee. De wijn vloeit rijkelijk en iedereen is in een uitbundige stemming . We genieten van het spektakel dat zich voor ons op het water afspeelt.

Door de herrie van de vissersboten kunnen we elkaar niet verstaan; de gesprekken verstommen. Dan passeert er een vijftal schepen die aan elkaar zijn vastgemaakt. Bemanning springt behendig van de ene boot naar de andere. Zij drinken en lachen. Groene en rode boordverlichting knippert. Het ziet er vrolijk uit. Volgens Rein is dit een sociaal moment voor de vissers.

Als er geen boten meer voorbijkomen wordt het doodstil. Er is geen wind. Rimpels in het water verdwijnen, het water wordt langzaam glad, vogels zijn gaan slapen. Licht gekabbel van het water tegen de kade onder ons. De vrienden wenden zich weer tot elkaar, blikjes bier worden opengetrokken en daar plopt de kurk van een volgende fles wijn. Achteloos kijk ik naar de lege wijnflessen die op de terrastafel staan. Het zijn er nog maar een paar. Trek in wijn heb ik niet.

Wat later worden gesprekken dwingend van toon. Emotie laait op. Ik krijg een flash-back van de tijd dat ik met Marleen en Len in de Pijp woonde. We zitten aan tafel en het gesprek gaat over een onbeduidend voorval tijdens mijn filmwerk. De drank maakt mij dwingend. Onbewust zet ik mijn verhaal kracht bij door geëmotioneerd te praten; het volume gaat omhoog alsook de toonhoogte van mijn stem.

Op het terras zie ik hetzelfde gebeuren. Ik meng mij niet in het gesprek om de statements die worden gemaakt te betwisten. Het heeft geen zin, dat weet ik al te goed en de gesprekken vermoeien mij. Het zijn de momenten dat ik naar mijn vrienden kijk alsof ik achter een dikke plaat glas sta. Het liefst ga ik een blokje om.

Ik heb geen zin meer in het voorspelbare verloop van de avond. Met een armzwaai en een algemeen gedag  ga ik naar onze kamer. Een enkeling kijkt op en groet terug. Anderen zijn hevig met elkaar in gesprek. Iemand kijkt me aan met een blik van: hopeloos saai geval die man.

Ik heb een fantastische avond gehad.

 

Reageer reacties (0)
LEES MEER...